Creëren wij onze eigen werkelijkheid?


De vraag dat jij je eigen werkelijkheid creëert kan meteen confrontatie oproepen met jezelf. De vraag suggereert iets.  Niet meteen met de vinger naar de ander wijzen maar diep kijken in jezelf. Dat roept bij heel veel mensen weerstand op.

Vooral bij mensen die zijn vastgelopen en om hulp vragen. Wat overigens een heel goede keus is voor jezelf.  

 

Simpel zelfonderzoek kan je wellicht wat meer inzicht geven in alle dagelijkse zaken, zoals je gedachten en daden. Eerst is er immers de gedachte en dan pas de daad. Eerst denken/voelen dan pas doen, is altijd een goeie. 

 

Enkele simpele maar niet alle daagse vragen: waarom doe ik, of denk dit?  Een paar suggestieve antwoorden van mij ; “weet ik niet, nooit bij stilgestaan, wat een vraag!, ik doe het altijd zo, ik ben zo opgevoed, dat doen ze allemaal, zit in de familie, in de genen, dus doe ik het ook, was ik mij daarvan bewust? Eh nee! 

 

Een vraag wegdrukken kan natuurlijk ook, en daarvan wordt je pas bewust als je met dit soort dingen bezig wilt zijn, want het is en blijft helemaal je eigen keuze. Niemand kan het gelukkig voor je doen.  De ander kan raad geven, jijzelf neemt de beslissing. Jijzelf doet onderzoek. Jijzelf voelt wat goed voor je is en wat niet goed voor je is. En ... jij mag altijd bijstellen. Jezelf finetunen. 

 

En als het al in de familie zit, en in de genen, kan ik er niets aan doen, ook nog eens. Het 'lot' slaafs ondergaan? Zo wordt de familie tredmolen van ellende in stand gehouden. 

Die genen zijn overigens helemaal geen vaststaand iets, want Inmiddels is wetenschappelijk bewezen dat wij in staat zijn onze genen te veranderen. Wij kunnen nog veel meer goeds creëren, wanneer we bewust willen worden. Ik kan niet genoeg benadrukken dat het een keuze is. Zo zijn wij ook instaat om karma te helen. Ook familie karma. Enkel vanuit puur bewust bewustZijn kan dat. 

 

Communicatie met jezelf, met alle confrontaties die daarbij horen, zijn goed voor ieder mens! Of je nu een raketgeleerde, professor, psycholoog, arts, ramenwasser, schillenboer, blank, zwart, geel of groen of deze schrijver bent, het maakt niet uit. Gemeenschappelijk zijn we allemaal mens en komen allen vanuit die dezelfde universele bron. Deze oordeelt niet en is dé innerlijke thuisbasis voor ons allemaal en meteen dé basis om te kunnen gaan in vertrouwen.

 

"Waar het bewustzijn is, daar is de schat", las ik in de "Naghammadi geschriften" onder het hoofdstukje "het evangelie van Maria" Het zijn een paar bladzijden met heel veel wijsheid. Wijsheid die in alle mensen schuilt, om naar boven gehaald te worden. Maar ook dat is een keuze om het te willen want in diezelfde wijsheid staat geschreven dat wij allen begiftigd zijn met onze 'vrije wil'.

  

Doe normaal!

Er goed naar kijkend, is het inderdaad een echte tredmolen. Het hele leven kan die tredmolen zijn, omdat door herhaling er vanzelf gewoonte komt. De waas, de trance of de slaap waarin het bewustzijn in een dikke mist blijft hangen. 'Pas als je het ziet, weet je het', was een uitspraak van Johan Kruif. Als jij die mist laat opklaren, wordt het lichter. Je ziet meer en je verstopt je niet meer voor dingen die je niet wilde zien. Steeds meer licht, en daardoor is het mogelijk steeds verder te kunnen kijken in jezelf, want we houden het natuurlijk in dit artikel wel helemaal bij onszelf. Misschien heb jij er wel iets aan. 

 

"Doe normaal!", hoor ik vaak zeggen. En wat is normaal? En aan welke norm moet ik dan voldoen? Wie heeft die norm bedacht? Wat bedoelt de ander precies bij deze 'doe normaal?' mijn ervaring hierin is dat de ander meteen uitgesproken is, niets meer weet te zeggen, wanneer rustig een paar tegen vragen geplaatst worden. Daarmee is hopelijk wel weer iemand aan het denken gezet toch? "Doe normaal!!" kan ook een reactie van woede zijn. Die woede heeft dan helemaal niets met lieve jou te maken. 

 

Simpel gezegd manage jij jezelf als je bewust verantwoording voor jezelf wilt nemen. Jezelf serieus nemen is een prachtig stap in het bewustzijnsproces. 

 

“Moet ik dan op alles een antwoord hebben?” Nou nee dat hoeft echt niet, alleen is het een bewuste keuze, om geen antwoord te willen hebben? Geen antwoord waarop? Vragen parkeren kan ook nog, als tijdelijke oplossing. Het juiste moment kiezen je vraag toch te stellen, en geduld oefenen. Alles kan nooit ineens met het zelfbewust worden. Je hebt er je hele leven voor om de mist te laten optrekken. Zelf denk ik dat het daarna ook niet is afgelopen.

 

Je meningen mogen best veranderen, wanneer er ander inzicht komt. Het kan goed zijn om zaken waarin je gelooft nog even aan de kaak te stellen, om te zien of het allemaal nog wel zo is. Niets is constant in dezen, behalve de verandering. En, natuurlijk die universele Liefde.

 

"Na er goed over nagedacht te hebben, heb ik mijn mening/geloof bij moeten stellen". Dat kan best gevolgen hebben en misschien wel grote. Daarin ligt de keuze voor minder mist en meer jij. Of minder jij en meer mist. Het blijft een keuze voor jezelf waar liefdevolle daadkracht voor nodig is. 

 

 

BewustZijn geeft uiteindelijk rust.

 

 

Als je gaandeweg leert schouwen, om te kunnen zien dat je partner, kinderen, vrienden en vriendinnen, werkgevers mogelijk ook in dat 'vertrouwde' molentje zitten, en het onbewust laten gebeuren, is dat overigens geen oordeel maar een constatering. Het begint allemaal in en met jezelf en niemand kan het voor je doen. Misschien zie je dat nu al en kan dit artikel een aanvulling zijn op je eigen ervaring. 

 

Een overspannen arts in mijn praktijk, vertelde dat hij zijn hart niet meer kan volgen in zijn werk. Hij wil graag mensen helpen vanuit zijn gevoel maar is in de tredmolen van de farmacie gedrukt. Beperkte tijd voor patiënten, geen emotie tonen, druk om medicijnen voor te schrijven, druk om te vaccineren. En niet je eigen mening mogen zeggen. Collega's houden elkaar in die tredmolen. Een enkele kan er uit stappen wat grote gevolgen kan hebben. Zo ik het zie, voornamelijk positief! 

 

Uiteindelijk geeft bewustZijn rust. Je hebt wat meer overzicht gekregen. Je ziet het, en weet dat je niet alles kunt veranderen, dan enkel jezelf. Een paar wijze woorden, een kort gesprek, een beetje gemeende aandacht, kan heel veel doen. Iedereen wil graag oprechte positieve aandacht. 

 

Recentelijk was ik  op ziekenbezoek. De aanwezige verzorger vroeg mij wat voor werk ik deed. Ik vertelde therapeutisch werk te doen, en wat gaven heb die daarbij goed te gebruiken zijn.

 

Ze vertelde me spontaan dat ze woedend was op haar zuster. Haar zus had haar zo enorm veel pijn gedaan, dat het onmogelijk voor haar was te vergeven. Ja, 'zei ze,' mijn zus wilde wel met mij praten, maar ik niet meer hoor! Ik kan het haar nooit, nooit vergeven'!! Ze was woedend en verkrampte. Ik zag de emotie in tranen, pijn en leed. 

 

Ik heb haar niet gevraagd of ze ook lichamelijke klachten had. Daar kwam ik ook niet voor. Wellicht zal ze veel klachten hebben, zoals hoofd, nek, schouder of rugpijn. Haar onrust en stress kon ik weldegelijk goed voelen. Wel heb ik haar gezegd dat het goed kon zijn om wél in gesprek te gaan met haar zus, en haar op de hoogte gebracht van de wet van 'oorzaak en effect/berouw vergeving.' Die wet werkt altijd en overal voor 100%.. Ook als je dat niet wilt. Het was een gesprek van niet meer dan vijf minuten. 

 

Soms wordt een heel gezin of een huwelijk door het verkrampen in woede vernietigt. Woede op de achtergond spelend in het onderbewustzijn. Altijd latent aanwezig om getriggerd te worden. Woede maakt immers ook blind. 

 

Andere ziektes die ik gezien heb die daaruit kunnen voortvloeien zijn; reuma, nek en rugklachten, hernia, buikklachten, hoofdpijnen, hartklachten, kanker enz. Onderzoeken van Dr. Hamer hebben dat onomstotelijk bewezen. Bevestigingen zie ik dagelijks terug in mijn praktijk. Hoe mooi is het dan om het zelfgenezend vermogen van de mens aan te spreken en iemand weer lekker in het vel kan zitten. 

 

Onbegrijpelijk dat zo veel mensen liever al deze gruwelijke pijnen en ziektes ondergaan, dan te leren vergeven. Oprecht berouw tonen, zeggen; 'het spijt me, wil je, kun je, me vergeven?' Mensen hebben het domweg nooit geleerd, en oordelen zichzelf en anderen. Niet wetend dat daardoor de klachten alleen maar zullen toenemen. Ze weten het niet en daarom is het ook niet kwalijk te nemen. En, ik heb er wel werk door. Heel mooi werk ook nog eens. "luister naar je lichaam en laat het niet schreeuwen". 

 

 

Er is helemaal geen schuld.

Zo ook in vijf minuten een confrontatie voor deze dame. Toeval? Ik geloof niet in toeval. In alle hierboven genoemde situaties, zijn de mensen die lijden zich niet echt bewust. Ze zijn niet bewust dat ze hun eigen werkelijkheid creëren. Dit keer in het negatieve.

 

Niemand maar dan ook niemand is hieraan schuldig. Er is helemaal geen schuld, in dezen. Mensen weten vaak helemaal niet wat ze doen omdat ze onbewust zijn. Onbewust zijn in wat ze doen. Ik blijf dat benadrukken.

 

Dat de ander je iets aandoet, heeft ook zijn oorzaak. Oorzaken kunnen generaties terug gaan. Je zou het kunnen zien door de tredmolen terug te laten lopen. Dat kan enkel bij bewustZijn. Daarover wellicht een ander artikel. 

 

Er zijn nog steeds mensen die geloven dat je door oorlogen voeren vrede kunt krijgen. Wat een armoede! Donker kan niet met donker bestreden worden. Kwaad niet met kwaad. Vuur niet met vuur. Erg vreemd allemaal dat we er dagelijks mee geconfronteerd worden in deze wereld van hebzucht en begeerte. Hoe lang nog? Albert Einstein zei: 'je kunt nooit een probleem oplossen vanuit dezelfde bron, als waaruit het gekomen is'. 

 

Liefdevolle communicatie met jezelf en je naasten is hét gereedschap dat onderhouden moet worden, voor het creëren van een meer bewuste en gelukkiger werkelijkheid. Daar is altijd daadkracht voor nodig vanuit jouw eigenheid. Even "lekker" de zaak figuurlijk in elkaar trappen, jezelf  en anderen pijn doen, op welke manier dan ook, zal je altijd meer stress en lichamelijke klachten geven.

 

Natuurlijk ook als dit in gedachten gebeurt. Het verstoppertje spelen door nog harder te gaan lopen in de tredmolen, gaat niet helpen. Het werkt enkel tegen jezelf en je omgeving. Het klinkt allemaal erg hard en dat is het ook. Het er bewust van zijn is het eerste stapje om te leren lopen in een beter en gezonder bewustzijn.

 

Een peuter doet veel moeite om te leren lopen. Het zal heel vaak vallen, maar gaat net zo lang door tot het kan lopen. Ondanks de pijn bij het vallen. Toch leert het lopen en vergeet hoe moeilijk het allemaal was. De vreugde om te kunnen lopen is immers veel groter dan de pijn om het te leren. Zo is het ook om eerlijk te leren zijn tegen jezelf en te leren luisteren naar je lichaam. 

  

Uit het boekje "ontwaken" van Shakti Gawain.

Spontaniteit is de kwaliteit van leven in het nu en waarlijk je eigen energieën volgen, terwijl je volledig en vrij op de levenskracht mee stroomt. Het is een heerlijk gevoel jezelf toe te staan volkomen spontaan te zijn.

Onze cultuur hecht over het algemeen meer waarde aan structuur, planning en discipline dan aan spontaniteit. spontaniteit wordt gelijk gesteld met kind zijn. zelfs als kinderen waren velen van ons gedwongen onze spontaniteit in te houden.

Als volwassenen worden we zeker geacht ons te gedragen op een rationele, beheerste manier, de meesten van ons zijn dus de verbinding met onze ware, spontane aard kwijtgeraakt. Een van de meeste diepgaande dingen die je kunt doen in je genezingsproces, is opnieuw contact maken met je natuurlijke spontaniteit".

 

Er is een 'weten' dat diep in jou wacht.

 

 

 

Er is een "weten" dat diep in jou wacht om aangewakkerd te worden. Verder zoeken is niet nodig!  Soms is daar een beetje hulp voor nodig. Het kan geen schade doen om het eens te vragen aan je geliefde of een vriend. Natuurlijk ben ik er ook voor je, als je wilt. Lief zijn voor jezelf. 

 

klaas.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0